Münafıklık küfre girmekten daha  ÅŸedid bir suç, hemde  çok büyük günah..
      Gavsı Bilvanisi (k.s) anlatıyor; Åžah-ı Hazne (k.s) bana;
       —Ä°briÄŸi al, benimle gel dedi.
    Hemen arka sırası ibrikle takip ettim ve bu sefer de bana döndü;
   —Ä°briÄŸi ÅŸimdi yere bırak diye emir buyurdu, taharet alacağını sanmıştım arkamı dönüp beklemeye koyuldum, o sırada Åžah-ı Hazne sessizce kolumdan sıkıca tutup:
   —Benim soracaklarıma doÄŸru cevap vermeni istiyorum, bu konuda doÄŸru cevap vereceÄŸine yemin et, dedi.
   Bende:
   —EÄŸer soracakların bildiÄŸim ÅŸeyler ise vallahi doÄŸru cevap vercem dedim.
  Åžah-ı Hazne (k.s):
   —Sen ÅŸeriat âlimisin, söyle bakalım bende ÅŸeriata muhalif, münafıklık alameti var mı sorunca,
  Cevaben:
   —Efendim vallahi zerre miskal zatınızda ÅŸeriata muhalif bir durum görmedim dedim.
  Resulü Kibriya Efendimiz (s.a.v); Åžu dört sıfat kimde varsa o kimse her ne kadar namaz kılıp, oruç tutarak kendini mümin sansa da eÄŸer;
  —Yalan konuÅŸuyorsa,
  —VerdiÄŸi sözü tutmuyorsa,
  —Emanete hıyanet ediyorsa,
  —AnlaÅŸmadığı kimselere karşı hile yoluna baÅŸvuruyorsa katıksız münafıktır.
    Yine Rasulüllah (s.a.v); Bu ümmetimin münafıklarının çoÄŸunluÄŸu Kur’an okuyuculardır buyurmakta.
         Münafıklık kalbe bulaÅŸan maraz bir hastalık... Hem de Müslümana musallat olan bir sülük bir kurt. Maalesef kurtlar sülük olunca kaçan kurtuluyor ahbap ve dost sandıklarından.
  Tebük seferi dönüÅŸü Efendimiz (s.a.v) tarafından Huzeyfe (r.anh)’a münafıkların ismi söylenmiÅŸ ve bu sırrı ölünceye kadar saklı tutmasını tembihlenmiÅŸti. Hz. Ömer (r.anh) her cenazenin ardından Huzeyfe’yi takip ederek kendince çözümünü bulmuÅŸtu, o kılıyorsa kılıyor, kılmazsa terk ediyordu.
 Yüce Mevlamız:
     Münafıklar sana geldiklerinde: ÅŸahitlik ederiz ki sen Allah’ın peygamberisin. Bununla birlikte Allah, münafıkların kesinlikle yalancı olduklarına ÅŸahitlik etmektedir.
  Yeminlerini kalkan yapıp Allah yolundan yan çizdiler. Gerçekten onların yaptıkları
ne kötüdür!
          Bunun sebebi, onların önce iman edip sonra inkâr etmeleridir. Bu yüzden kalpleri mühürlenmiÅŸtir. Artık onları hiç anlamazlar.
        Onları gördüÄŸün zaman kalıpları hoÅŸuna gider, konuÅŸurlarsa sözlerini dinlersin. Onlar sanki duvara yaslanmış kötüler gibidir. Her gürültüyü kendi aleyhlerinde sanırlar.  DüÅŸman onlardır. Onlardan sakın. Allah onların canlarını alsın!  Nasıl bu hale geliyorlar (Münafikun,63/1–4) diye buyurmuÅŸtur.
Allahü Teala ayeti kerimede de beyan buyurduÄŸu gibi, artık onların hiçbir ÅŸeyi anlamadıklarını, yani kalıplarının var olduÄŸunu,  ancak ruhsuz olduklarını ilan ediyor. Yine Rabbül Âlemin Habibine ‘Münafıklar namaza kalkarlarsa tembel tembel kalktıklarını da’ duyurdu.
    Rasulü Ekrem(s.a.v) ‘de;
         Münafıklara sabah ve yatsı namazında daha ağır gelen hiçbir namaz yoktur. Ä°nsanlar bu iki namazda ne kadar çok ecir ve sevap olduÄŸunu bilselerdi emekleyerek de olsa cemaata gelirlerdi.(Buhari, Mevakit 20, Ezan 34; müslim, Mesacid 252)
        Kim gaza etmeden ve gönlünde gaza etme arzusu taÅŸamadan vefat ederse bu tür münafıklık üzere ölür (Müslim, Ä°mare 158).
        Münafık, iki sürü arasında gidip gelen öÄŸüren koyun gibidir; kâh koÅŸar bu sürüye gelir, kâh koÅŸar ötekine gider (Müslim, Münafikın 16).
        (Ey münafıklar) Siz iÅŸ başına geçecek olsanız yeryüzünde fesat çıkarır, akrabalarla ilginizi kesersiniz, deÄŸil mi? Ä°ÅŸte Allah’ın lanete uÄŸrattığı, kulaklarını sağır, gözlerini kör ettiÄŸi kimseler bunlardır (Muhammed,47/22–23) hadisi ÅŸerifleriyle münafıkların durumunu beyan buyuruyor. Yine Allah Rasulü; Bir kimse mescidde iken ezan okunurda bir haceti yokken çıkar, dönmeyede niyet etmezse o kimse münafıktır buyurdu. Ancak bunun istisnai durumuda var, ÅŸöyleki;  Hocasının mescidine gitmek içinde bulunduÄŸu mescidden çıkabilir. Sonra fıkıh okuyan talebenin hocasının dersini veya onun mescidinin cemaatına devam etmesi bilittifak caizdir.
   Bir misalle konuyu anlaşılır kılmaya çalışalım.  Åžöyle ki;  Bir adam vardı ki artık ecel kapısını çalmıştı. Hatta Allah Resulü ona hasta yatağında son uyarısını bile ihmal etmemiÅŸti, ne yazık ki o inadım inadım demiÅŸti ve Allahın Habibine hala cevaben;
       —Esad bin Zürare Yahudilerle münakaÅŸa edipte eline ne geçti ki, gibi sözlerle aksi görüÅŸler ileri sürmekten geri durmadı. DüÅŸünebiliyor musunuz adam hasta yatağında bile içi baÅŸka dışı baÅŸka bir tip insan olduÄŸunu sergileyebiliyor. Merak etmiÅŸsinizdir bu adam kim diye.  Elbette ki bu kiÅŸi Ä°bn-i Selül denilen münafıkların reisinden baÅŸkası deÄŸildi. Ä°ÅŸte münafıklık içeren  bu sözlerle sonunu hazırladı, böylece bu dünyadan pisipisine göçüp gidenler oldu..  
       OÄŸlu Abdullah geldi Allah Rasulünün huzuruna dedi ki;
        —Ya Rasulüllah! Babam öldü,  ridamı babam için kefen yapmak istiyorum. Nitekim de bu talebi kabul gördü.
  Allah Resulü Ä°bn-i Selül’ün hayatta iken ‘Müslüman deÄŸilim’ ifadesini kullanmadığı
için ona müslüman muamelesi gösterip cenazesinin yıkanmasının ardından cenaze namazında bulundu bile. Hz. Ömer derhal devreye girip:
     —Ya Rasulüllah! Ä°bni Selul’ün namazını kılacak mısın?
     Habi-i Kibriya Efendimiz (s.a.v):
    —Allah bu konuda serbest bıraktı.
    Hz. Ömer (r.anh):
        —Ama Ya Rasulüllah!  O gerek Uhud günü, gerekse Beni Mustalık yolculuÄŸunda Yahudilere destek vermiÅŸ biri.
    Efendimiz (s.a.v):
       —Ya Ömer! Beni rahat bırak deyip namazını kıldırıverdi. Tabiî ki Ömer’i rahatsızlık bürüdü bu arada, hatta endiÅŸe kapladı içten içe; acaba canından çok sevdiÄŸi Rasulullah’ı incittin mi diye derin düÅŸüncelere daldı da. Derken Ä°bni Selül’ün gömülme iÅŸleminin ardından gelen ayet rahatlamasına yetti bile.
  Nitekim Allahü Teala bu konuda buyurdu ki:
      —Onlardan hiç kimsenin namazını hiçbir zaman kılma, Kabrinin başında da maÄŸfiret niyaz etmek üzere durma. Çünkü onlar Allah’ı ve Resulünü inkâr etmiÅŸ fasık olarak ölmüÅŸlerdir. Onların malları da evlatları da seni hayranlığa düÅŸürmesin.. (Tevbe 84–85)    
       Evet, Mekke’nin Ebu Cehili ne ise Medine’nin Ä°bn-i Selül’ü de o idi. Biri küfrün ele başısı,  diÄŸeri ise fitnenin ve münafıklığın lideri. OÄŸlu Abdullah inen bu ayetlerle her ne kadar üzülse de Allah’ın hükmü karşısında herkesin boynu kıldan ince olmak zorunda. Ferman başım üzerine diye kabullenmeli idi, o da bu ÅŸuurla hareket etti zaten. Çünkü o ferman içinde bin bir hikmet taşıyan hükümlerle Yücelerden geliyordu.
   Velhasıl; münafıklık kalbe akan düÅŸen büyük bir zehirdir.