- Köşe Yazıları Avrupa Türk Birliği

Kul iman üzere hayatını tanzim edip, şeksiz şüphesiz bir şekilde ahir ömrünün sonuna kadar ve ehlisünnet itikadı doğrultusunda sebat ederek geçirmeli. Dahası itikadımızı ta ki can bedenden çıkmadan korku ile ümit arasında sevgi ile beslemeli ki kurtuluşa erişilebilsin. Din akide üzerine kurulu çünkü. Akide olmayınca imanda olmaz zaten.
Tevhit ilminde ihtilaf etmek bidattir, zahir ilminde hata etmek hoş görülmüş, ama itikat hata kabul etmez. Zira böyle bir hata baştan küfürdür. Ancak hata ile söylenen elfaz-ı küfür böyle değil, yani sehven söylenilmiş küfür sözler küfre götürmez, ama tövbe etmeyi gerektirir. Dil sürçmesi ile söylenen küfür sözlerde bu kapsamda değerlendirilir. Bir kimse baskıyla, zorla küfür söz söylerse yine kâfir olmaz, fakat bir başkasına küfür söz telkininde bulunan küfre girer. Bilindiği gibi müşrikler Ammar’ın kafasını suya soktular. Birinci ve ikinci daldırışlarda Kelime-i Tevhidi tasdik etti, artık üçüncüye geldiğinde başı suya sokulduğunda takatinin kalmadığını anlamıştı, ne yapabilirdi ki, nihayet o an müşriklerin beklediği cevabı söyledi de:
— O peygamber değildir, diye.
Bu cevap karşısında Ebu Cehil’in gözlerinde zafer şimşeği çakmıştı ve:
— Ha. Şöyle ol, baban ve annen gibi pisipisine ölmekten kurtuldun, dedi.
Fakat müşrikler Ammar’ın ikrarını yeterli bulmamış olsalar gerek ki ona Lat ve Uzza tanrıdır lafını söylettirebildiler de.
Ammar bütün bu olanlardan sonra kalktı Habib-i Kibriya’nın huzuruna mahcubiyet içerisinde üzülerek çıktı ve dedi ki:
— Ya Rasulullah! Bana zorla söylettiler, şimdi benim halim nice olur?
Habib-i Kibriya:
— Ya Ammar! Takatinin dayanamayacak noktada iken, o sarf ettiğin sözleri ikrar ederken kalbinin durumu nasıldı?
Ammar ağlayarak cevap verdi:
— Ya Rasululah! Kalbim her an şeksiz şüphesiz seninleydi.
Kâinat Serveri:
— Sana tekrar baskı yaparlarsa, hatta zorlarlarsa istediklerini söyleyebilirsin, der.
Ammar derin bir nefes aldı. Çünkü imanını kaybettiğinin endişesini taşıyordu, bu sefer gözlerine sevinç yaşları bürüdü ve o anda bu konu ile ilgi vahiyde indi:
— İman etmesinden sonra her kim küfür hayatına dönerse… Ancak kalp iman huzuruna ermiş olarak zor karşısında diliyle küfür kelimesini söyleyen böyle değildir (Nahl 106–109). Böylece, bundan böyle hiç kimse Ammar dininden döndü ifadesini söyleme cesaretini kendinde bulamayacaktı.
Rabbül Âlemin insanın önce itikadına bakar. Can boğaza geldiğinde iman etsen bile ne işe yarar ki? Çünkü o an ölüm meleği ahiret hallerini gösterip yanıldığını gösterir insana, o insan o anda pişmanlık duyacaktır, ama kurtuluş için artık geç kalınmıştır. Zira hüsnü hatime denilen güzel son, ancak Salih imana sahip kullar içindir. Cehennemden insanı koruyacak tek kurtuluş reçetesi ise imandır. İman ne alınır ne de satılır. Bu yüzden Arifler iman en büyük nimettir diyorlar. İmamı Azam’ın yanına bir grup inkârcı geldiğinde, büyük imam daha söz söylemelerine fırsat vermeden der ki;
—Şu Dicle Nehrinde bir gemi var. Kendi başına hareket ediyor ve sahile yanaşıyor, hatta kendi kendine geminin içine yiyecek, içecek vs. bir sürü malzeme doldurduğu gibi kaptansız olarak da kendi başına yol alıp gideceği yerde yükleri boşaltmanın yanı sıra geri dönüyor da. Siz buna ne dersiniz?
Adamlar:
—Kendi başına bir geminin bunları yaptığı nerde görülmüş, hiç öyle şey olur mu? Dediler.
İmamı Azam Ebu Hanife.
—Bir gemi kendi başına bu işleri yapmaya muktedir olamıyorsa, şu koca kâinatı kendi başına kurulması, hareket etmesi mümkün mü diye sual edince susmak zorunda kaldılar ve akabinden Müslüman oldular. Bediüzzaman’da bu anlamda; Nasıl ki bir köy muhtarsız, bir kitap kâtipsiz, bir bina ustasız, bir ülke sultansız idare edilemeyeceğine göre, şu kâinatta elbette sahipsiz ve idaresiz olamaz buyurmuşlardır.
Rabbül Âlemin; “Size düşünecek bir kimsenin düşünebileceği kadar bir ömür vermedik mi? Hem size uyarıcıda gelmişti. Şimdi tadın azabı, artık zalimler için bir yardımcı yoktur” (Fatır,37) buyuruyor.
Ah bir zaman aramızda olup da şimdi aramızdan ayrılan ölülerimiz bir dile gelseler belki de şu cümleleri kuracaklar:
“Can bir gün elbet göçecek, göçtükte. Dünyada hiç kimse durucu değil. Göçtüğün vakit ardından dostlar mezara kadar uğurlayacak, ondan ötesini dünyadakiler bilmeyecekler, adeta iyiyi kötüyü seçmeye geldik buraya. Ölüm suyundan içtiğimiz vakitte neler yaşadığımızı bir bilseniz, hatta canımızın yandığını da. Şayet bizi merak edip arıyorsanız tabutumuzu sardığınız o günden bugüne buradayız. Orada ne var ne yok soruyorsanız cevaben; burası öyle bir yer ki kimine cennet bahçelerinden bir bahçe kimine de cehennem çukurlarından bir çukurdur diyebiliriz ancak, bundan ötesini anlatmaya izin yok zaten. Zavallı dünya sağır ve habersiz, bilmem anlayabildiniz mi ey dünyalılar!”
O halde biz dünyalılar Allah’ü Tealayı tefekkür etmeli, ama nasıl? Allah Resulü; Allah’ın zatını düşünmeyiniz. O’nun nimetlerini ve yarattığı varlıkları düşününüz. Her ne akla gelir, hayal edilir o Allah değildir buyurmakta. İmam Şafii’de; Bir kimse kendi fikrinde tasavvur ettiği varlığı Rabbi sansa Yaratıcıyı varlıklara benzetmiş olur, fakat O’nu anlamaktan aciz olduğunu ikrar ederse Allah’ın birliğine iman etmiş olur der. Allah gökleri ve yeri aydınlatandır ayetini baz alıp da; Allah parıldayan nur olarak söylemek caiz değildir. Çünkü nur sonuçta bir ışık ve bir renktir. Miraç’ta Habib-i Kibriya Efendimiz (s.a.v) Allah’ı kaş gözüyle değil, manen kalp gözüyle gördü. Aynı şey biz insanlar için söz konusu olamaz, fakat ahirette sınırlama olmaksızın cemalullahı seyir için perdeler açılacak elbette. Bu dünyada ise ancak Rabbani âlimler basiret gözüyle Allah’ın sıfatlarının tecellilerini temaşa edebiliyorlar. Yine Resulü Ekrem; “Allah zatını nurlarla perdeledi. Eğer O perdeyi açsaydı zatının nurlarından cümle âlem yanardı” buyurdu.
Hayatını kibir ve bidatlerle donatmış insana son nefese kadar yakin ilmi açılmaz. Allah (c.c); “O kibredenleri katiyen sevmez” buyuruyor (Nahl (16),123). Yine Rabbül Âlemin; “Yeryüzünde haksız yere kibredenleri ayetlerimizi görmekten ve anlamaktan men edeceğiz. Bu durumda onlar bütün mucizeleri görseler yine iman etmezler.. Onların bu hali, ayetlerimizi yalanlamalarından ve ondan gafil olmalarındandır” (A’raf 146) beyan buyurmakta. Kibir boynun kasılması ya da yüzün kırışıp karşısındakini küçük görme şeklinde dışa yansır.
Mukarrebun olabilmenin ilk adımı faziletten ve takvadan geçer, nesebe soya bakılmaz. İmanda ve amelde hiç adım atmamak kuru bir taklitçilik doğurur, kulaktan dolma bilgilerle gününü gün edenlerle bizatihi yakinen görenle aynı olur mu? Elbette ki bir olmaz. Efendimiz (s.a.v); “Kulakla duyulan haber, gözle görmek gibi değildir” (Hakim) diyor ve devamında;
“Allahü Teala Tur-i Sinada Musa (a.s)’a kavminin fitneye düşüp bir buzağıya taptığını haber verdi, Musa o anda oralı olmadı. Ta ki; Tur-i Sinada dönüp gözüyle görünce Tevrat levhalarını yere fırlattı” (Buhari ) diye buyurdu. Hz. Musa ses ve harf olmaksızın, arada melek olmaksızın ve perdeli olarak Allah’ın kelamını işittiği için kelamullah denilmiştir. Rabbül Âlemin ‘Ve Allah Musa ile vasıtasız konuştu’ (Nisa/164) buyurdu. Demek ki; işitmek ayrı, görmek ayrıdır. Allah’ı bilme dediğimiz Marifetullah ilmi normal bir Müslüman’ın yüzlerce fevkin üstünde bir şey. Yeter ki niyetimizi halis tutalım, inşallah tevfik noktasına (niyetimize aldığımızla kulun buluşulması) gelerek azalarımıza dirlik, sabır ve nihayetinde vuslat beraberinde gelecektir. Çünkü yollar sabırla aşılır. Nitekim bu yol uzun, hem o kadarda ince ve zarif. Bu yolda bize ait diyebileceğimiz hayırda yoktur, her ne varsa bizde ki güç ve takatte O’ndan. Bu yüzden şu fani dünyada kalp kırmaya değmez, can boğaza dayanmadan sevelim sevilelim işi kolay kılmaya bakalım. Rasulüllah (s.a.v); “Merhamet ediniz ki merhamet olunasınız. Affediniz ki affolunasınız” (Heysemi) diye buyuruyor çünkü.
Velhasıl; kul hayatını iman üzerine tanzim etmeli ki felah bulabile. O halde gün doğmadan gün batımı sevdamız olmalı.
Vesselam.